Gluma je dramska umetnost koja koristi široki spektar elemenata, neophodnih za prezentovanje pisanog teksta. Glumačke veštine podrazumevaju izražajnost, strpljenje, koncentraciju, govor tela. Do interakcije sa publikom se dolazi putem uverljivosti, razmene vibracija, transfera emotivnih sadržaja. Cilj svakog glumca je da osvoji prostor, da ga ispuni i oplemeni, da sceni udahne život. Scena je platforma koliko za lične doživljaje pisanog teksta, toliko i za njegovo što vernije i vitalnije prenošenje. Glumci se oslanjaju na glas, ekspresivnost lica, ubedljivu interpretaciju teksta, međutim, telo je, kao prirodni i primarni instrument, nezamenljivo sredstvo izražavanja.

Korišćenju pokreta, kao glumačke veštine, veliku važnost pridaje Mara Radulović, glumica i predavač glume na čuvenom Boston Konzervatorijumu. Mara Radulović je diplomirala glumu u Beogradu, na Akademiji dramskih umetnosti, u klasi Gordane Marić i Milenka Maričića, ali je po preseljenju u Sjedinjenje Američke Države nastavila da se obrazuje i usavršava počevši sa MFA iz glume na Brandeis Univerzitetu. Mara glumi u pozorištu, predaje glumu na Boston Conservartory, On-camera coach je u CP Casting Agenciji, piše nedeljeni blog SUPER SPACE (www.superspaceproductions.com), ko-osnivač je OPEN PROJEKT nedeljne platforme za glumce iz sveta, osnivačica je CHEKHOV PLAYGROUP u Bostonu, instruktor je joge i autor brojnih glumačkih radionica. Marin glumački trening obuhvata razne tehnike, uključujući Suzuki, Viewpoints, Michael Chekhov Tehniku, kao i ples, balet, akrobatiku, koje pomažu glumačkom razvitku i ekspresivnosti.

Sa Marom Radulović sam razgovarala o kompleksnosti glumačke profesije i onome što je odražava i obogaćuje.

Otkrijte nam šta Vas je privuklo glumi, da li ona utiče na to da se menjate, i na koji način?

– Mene su kao dete privlačile glumice koje su imale svetlost u sebi i sjaj, a ne samo fizičku lepotu ili talenat. Isijavale su oko sebe jaku energiju i zračile zvezdani kvalitet. Prepoznala sam u njima talenat i veštine koje sam želela da u sebi razvijem. Privlačila me je mogućnost transformacije u nešto što vodi ka radosti, humoru i svetlosti, čak i kada tema komada podrazumeva ozbiljnost, težinu ili tamu. I sada me privlače stvaraoci koji uspevaju da u svemu pronađu lepotu, radost i humor. Gluma doprinosi tome da čovek uvek iznova, ako ne menja a ono upoznaje sebe, što je uslov za puno i celovito kreiranje likova koji se tumače.

Kakve psiho-fizičke predispozicije bi trebalo da poseduje neko ko želi da se bavi glumom?

– Brojne! Nužan je negovan i istražen fizički izraz, odlično postavljen glas, radoznalost, širina razumevanja, bogata mašta, kao i razvijen unutrašnji instinkt koji te vodi i potvrđuje da si na pravom putu. Telo je osnovni glumački instrument, pa otuda je nužno održavati ga u formi, kako bi ono moglo da izrazi specifično i kreativno sve ono što glumac oseća u svome biću. Naša tela poseduju velike mogućnosti, pa i mogućnosti usavršavanja, ako nam je uskraćena blagodet talenta. Zahvaljujući radu i ljubavi prema profesiji su mogući pomaci, poboljšanja. Uostalom, za uspeh je potreban svega 1 % talenta, i 99 % rada.

Gluma je škola života, a šta se uči u glumačkoj školi? Čemu Vi obučavate studente?

– Gluma je fizička disciplina, to je vežba, duhovna i fizička. Teoriji, prilikom obuke, pripada svega jedan procenat. Studentima pomažem da podstaknu maštu, unaprede koncentraciju, da disciplinuju duh i telo, da budu uporni sa treninzima. Dajem pažnju razvitku njihovog unutrašnjeg bogatstva i navodim ih da što kreativnije iskoriste svoje talente, u službi dramske radnje.

Specijalizovali ste tehniku glume Michaela Chehova. Po čemu je ona svojstvena?

– Najviše po tome što je on bazirao svoju tehniku na aktivnom i praktičnom razvijanju mašte, i vrlo specifičnom načinu razvijanja tela. Za Chehova je telo glavni izvor inspiracije i praktičnog rada, primarni glumački alat.

Koliko je važno da oni, koji se bave glumom, rade na sebi, na svojoj spiritualnosti?

– To je veoma važno, ali se mora uzeti u obzir da svaka osoba ima svoj stil i put, kojim dolazi do kvaliteta, do punoće duhovnosti. Konkurencija je velika, tako da je neophodno da se glumci neprekidno razvijaju, da rade na sebi, na svom opštem obrazovanju. Važno je da razmišljaju, čitaju, fokusiraju misli, poniru u sebe. Krajnje zainteresovano i radoznalo. Gluma je praktična disciplina, ako se ne vežba, može da se ugasi.

Šta označava sjaj, a šta tamu glumačkog života?

– Najsjajniji momenti su svakako oni koji čine mogućom prisutnost u sadašnjem trenutku, kao radost na sceni u toku predstave, ili dobro odrađen posao. Tu su i trenuci koji dozvoljavaju potpunu komunikaciju sa sopstvom, koliko i sa publikom. Ono što označava tamu, što glumcima emotivno najteže pada, je činjenica da su prinuđeni da, kao deo posla, učestvuju na audicijama, na kojima u velikom procentu bivaju odbijeni. Odbijanje je deo glumačkog posla, možda više nego bilo kog drugog.

Da li je prednost, ili zamka, to što glumački rad podrazumeva izlaz iz sopstvene čaure?

– Zavisi. Ja, lično, najviše volim likove koji su me primoravali da se lomim sa sobom, kako bi ih razumela. Taj proces rada ima svoju težinu, ali i svoju nagradu, kada na kraju uvidiš da si duboko, duhovito ili ozbiljno savladao neki lik, i da ti je ulaganje energije donelo novo, dragoceno iskustvo.

Čini se da je gluma skrivanje iza lika koji se tumači, ali je ista, u stvari, razotkrivanje?

– To je zaista paradoks. Glumac/ica se, na jedan način, skriva jer tumači nekog drugog, a na drugi razgolićuje sopstvenu masku. Ovaj paradoks je fundamentalno pitanje glumačkog zanata. Ko je na sceni? Glumac, ili njegova kreacija? Ko je u stvari lik koji tumačimo? Ko sam, zapravo, ja?