Kada bi neko razmišljao o smislu muzičkih frekvencija koje emituje svaka planeta u određenom znaku, lični horoskop bi mogao oslikati određenu vrstu muzičke harmonije. U kombinaciji sa drugim (ljudima ili planetama koje nastavljaju da se kreću kroz vreme), muzika bi bila ili lepša ili bi postala disharmonična. Naime, na muzici se stalno radi, muzika se neprestano podstiče kako bi se prilagodila i preuredila u bolji model.

Johanes Kepler

Johanes Kepler

Johanes Kepler (1561-1630) je govorio o harmoniji koja prožima univerzum, proširujući Pitagorin rad na temu „muzike sfera.”
Pitagora je definisano muziku kao savršeno jedinstvo suprotnih stvari, kao jedinstvo u raznovrsnosti, sklad u razdoru. Zaista, muzika ne samo da koordinira ritam i modulacije, već nameće red u celom sistemu. Pitagorejci su prvi otkrili da se visina tona menja ukoliko se dužina žice skrati na pola. To je stvorilo oktavu koja proizvodi isti kvalitet zvuka.
Pitagorejci su koristi muziku kako bi izlečili telo i uzdigli dušu.
U drevnoj kosmologiji, planetarne sfere su uzdignute od zemlje do neba, kao prečkama merdevina, gde svaka sfera odgovara određenoj noti u velikoj muzičkoj skali.

Tradicionalna astrologija priznaje pet značajnih veza zasnovanih na dvanaest polja horoskopskih znakova, a njihov značaj potiče od analogije sa odnosima iz muzičke skale. Tako, povezivanje dve note u sazvučju, deli krug u odnosu 1:2.

Ne ograničavajući se samo na horoskopskim znacima, Kepler je posmatrao teoriju harmonije i proširio analogiju muzičke skale.

Tri zakona planetarnog kretanja

Kepler je poznat po formulisanju tri zakona planetarnog kretanja, što je dovelo do fundamentalnog raskida sa astronomskom tradicijom i zamene Ptolemejovog drevnog koncepta sfere univerzuma sa planetarnim kretanjima (oko Zemlje u centru).

1609. godine, u svom glavnom delu „Nova Astronomija”, Kepler je objavio u svom prvom zakonu da su orbite planeta eliptične, a ne kružne.

U svom drugom zakonu on je naveo da brzina planete varira u različitim fazama svoje orbite.

Njegov treći zakon je objavljen 1618. godine u delu „Harmonija svetova” — gde dodaje temu Pitagorine muzike sfera. Trećim zakonom, on utvrđuje da je postojala veza između udaljenosti planete od Sunca i vreme koje je potrebno za završetak orbite.